Vi står midt i brestepunktet til nye tider. Ei ny verd der vi gir omsorg for kvarandre og kjenner glede i hjarta når det går bra for andre. Der vi vil kvarandre godt. Vi er eit hopetal som er klar for å leve ut godheit og vil kjempe for å endre det gamle samfunnet.

Det er mange som vil, men manglar trua på å få det til. Alt det vanvitig som skjer i den ytre verden kan få oss til å miste trua på framtida og skaper frykt blant menneska. Fordi alt verkar håplaust når det gamle sprekk og spyr ut vondskapen. Men kunsten er å la det gli forbi utan å gi det fokus. Det vi fokuserer på skaper vi, og gjennom handling kan vi skape nye tider. Menneska er i ferd med å ta krafta si tilbake. Det gamle er i ferd med å rakne og smuldre bort. Sanninga foldar seg ut i eit tempo vi aldri før har opplevd. Fødselen av ei ny verd er starta og alle fødslar er smertefulle og det tar tid. I overgangar frå det eine til det andre oppstår det naturlegvis kaos. Og frykt og redsel buldrar og bråker. Vi må bryte opp for å bryte ut. For det gamle må døy før det nye kan vokse fram. Dagen sine store tunge system kan i framtida bli lette og gjennomsiktige. Vi kan skape skulesystem der alle kan bli gode. Få nye politiske system utan maktmisbruk og korrupsjon. Og rettferdig fordeling av pengar og ressursar. Skape likeverd og rettferd blant alle menneska. Og la tillit og kjærleik løfte oss opp. Dette er naturlege verdisystem som får menneska til å bløme og vekse

Ei ny verd ser dagens lys. Kunsten er å flyte med i den nye straumen og gi slepp på det gamle. Det er frå innsida og utover vi skaper.